Racen op het Isle of Man. Ook voor ons was dit al vele jaren een droom. Met de geweldige hulp van Dick Hawes werd dit werkelijkheid. Op maandag 18 mei vertrokken we met vier zijspanteams en een solorijder richting het race eiland. De dames en heren met de Weslake’s, het Guzzi/Duc team, wij en solorijder Ep van Paasen met zijn Triumph. Dinsdag 19 mei arriveerden we op het eiland waar onze Citroen HY de heuvels op moest kruipen richting Castletown waar we kamp Holland konden opslaan. Iedereen was goed voorbereid met genoeg reserve onderdelen, banden en zelfs reserve motorblokken.

De eerste dagen hebben we veel gezien van het eiland, de circuits en de Manx leren kennen.
Donderdag was de inschrijving en keuring van de uitrusting. Alle nieuwkomers moesten verplicht een rondje in een auto met marschall over het circuit rijden voor een eerste verkenning. We keken elkaar aan en hadden allemaal een blik van “Motte we hier racen ?”
Vrijdag werden de motoren gekeurd. Vier keurmeesters per motor controleerden elk boutje, borging, leidingen, remmen en het frame. Dit gaf een veilig gevoel en na de sticker wisten we dat we goed voorbereid waren. Dezelfde keuring vond plaats elke keer voordat we het circuit opgingen.

Voor de trainingen begonnen moesten eerst alle nieuwkomers 2 ronden op het circuit afleggen achter een motor Marchall. Natuurlijk was dit niet genoeg om het 7 km lange circuit te leren kennen. Tijdens onze eerste training was de snelste ronde 4.12 min, niet genoeg om ons te plaatsen. Met de 120% regeling moesten we onder 4.00 min rijden. ’s avonds bespraken we hoe we dit konden halen. Met aanpassing van de vergiering (een 23 voortandwiel te plaatsen) dachten dat dit moest lukken.
Zaterdag mochten alle nieuwkomers weer 2 ronden de baan verkennen voordat de tijdtraining begon. Kim kende de baan nu en Richard had nog een paar probleem stukjes. Blinde bochten en veel hobbels. De afspraak was om de eerste ronden rustig aan te doen en de 2de ronde erin te vliegen en volgas over de start lijn te gaan. Ook wilde we achter een span aan rijden die net onder de 4 minuten had gereden in de eerste training. Plaatsen voor de race was het belangrijkste. Echter in de eerste ronde gingen alle spannen er als gekken vandoor. Over de startlijn voor de 2de ronde waren de meeste spannen al uit zicht. Dit gaf ons echter wel vrij baan en we zette een tijd van 3.49 min, genoeg om te plaatsen dachten we. De snelste ronde tijd was echter ook weer scherper gezet en eigenlijk kwamen we 2 tiende van een seconde te kort op de 120% regeling. Gelukkig hadden wij de 10de tijd en konden we starten voor de race op maandag. Het heren Weslake team had een 5e tijd neergezet. Het Guzzi team 8e en het dames Weslake team 13e. Eppo in de solo superbike klasse had pech met de belt en was uitgevallen, gelukkig mocht hij wel starten op maandag.
Op zondag hebben Richard en monteur Thom de motor nog een keer helemaal nagekeken, om zeker te weten dat hij technisch helemaal in orde zou zijn voor de Race.
Maandag D-Day! Gelukkig startte onze race al om 11.30 uur. Met gezonde spanning en sommigen met bibberende beentjes en al nagelbijtend verschenen we aan de start.

De afspraak was om het span tijdens de start eerst te laten rollen en dan het gas erop om de koppeling te sparen. Rode vlag ging weg, de lamp sprong op rood en……. uit. We starten zoals afgesproken en verloren hierdoor 3 plaatsen. Maar voordat we de eerste bocht in gingen lagen we alweer op de 11e plaats. In de 1e ronde konden we nog een span uitremmen en we gingen ronde 2 in als 10e. Een paar honderd meter voor ons kregen we 2 spannen in zicht die tijdens de trainingen iets sneller waren. De Ironhead liep super en we kenden het circuit nu goed. Op de start/finish lijn voor ronde 3 passeerde we het eerste span voor ons. De volgende ronde deden we het zelfde met het Engelse koppel op een Bsa span.
.jpg)
.jpg)
Halverwege ronde 4 hadden we 30 meter voorsprong en lagen op plaats 8. We stuurde in voor een haakse bocht. Het Bsa span achter ons dacht een gaatje te zien reed vol op ons in waardoor we in de strobalen belanden. Er was veel schade en dus einde race, BALEN!

Vanachter de strobalen zagen we het heren Weslake team 4e worden en best rookie (Best rookie time ever!). Het Guzzi team finishte als 7e. Het dames Weslake team was helaas in de 1e ronde al uitgevallen met koppelings problemen.
In de Superbike klasse eindigde Eppo als 19de en ook als best rookie.

We baalden natuurlijk ontzettend dat we niet waren gefinisht, de race ging zo lekker. Dit straten circuit had alles in zich, mooie stukken asfalt, hobbelige stukken, waardoor sturen en in de bak blijven lastig werd. Stoepranden en muurtjes die het circuit gevaarlijk maken en mooie haakse en glooiende bochten. Echt geweldig. De organisatie was super, en de maatregelen voor de veiligheid zeer professioneel. Voor ons is een droom uitgekomen. Maar volgend jaar moeten we terug, we willen allebei de finish vlag zien, en minstens de finishers award mee naar huis nemen.